Aralık Son: Geçti Gitti İşte

Dürüst olalım, yılın bu zamanları insanın içi tuhaf oluyor. Hani böyle bitiş çizgisine gelmiş maraton koşucusu gibi hissediyoruz ama kimse madalya takmıyor boynumuza. Yorgunluk var, hafif bir bıkkınlık var, bir de “seneye her şey bambaşka olacak” yalanına inanma isteği var.

Bir söz var, İtalyanlar söylemiş: “Tutto passa, niente si dimentica.”

Yani diyorlar ki; “Her şey geçer, hiçbir şey unutulmaz.”

Üye değilseniz bu linkten ücretsiz okuyabilirsiniz.

Bence hayatın bütün özeti bu. Cidden. Şimdi bir arkana yaslanıp düşünmeni istiyorum. Bu sene “bittiğim an bu andır” dediğin kaç tane gece oldu? “Ben bunun altından kalkamam, bu acı geçmez, bu borç bitmez, bu kalp sızısı dinmez” dediğin o anları hatırla. Ne oldu? Geçti. Vallahi geçti. Şu an bu satırları okuyorsan, nefes alıyorsan, o geçmez sandığın fırtınaların hepsi dindi, sen de kıyıya vurdun ama sağlamsın.

Olayın “her şey geçer” kısmı bizi hayatta tutan kısım zaten. Zamanın öyle bir huyu var, istesen de istemesen de akıyor. En büyük utançların da soğuyor, en büyük zaferlerin de eskiyor. Hiçbir duygu, o ilk anki tazeliğinde kalmıyor.

Ama işin bir de “hiçbir şey unutulmaz” kısmı var ki, asıl mesele orada.

Biz genelde “yeni yıl, yeni ben” geyiğine inanıp geçmişe sünger çekmeye çalışıyoruz ya… Yapma. Kendine haksızlık etme. O süngeri çekme. Çünkü unuttuğun an, aynı hatayı tekrar yapmaya hazır hale geliyorsun demek.

Unutma. Sana kendini değersiz hissettiren o insanı unutma. Kin tut diye demiyorum, bir daha kimsenin sana öyle davranmasına izin vermemen gerektiğini hatırlamak için unutma. O çok istediğin iş olmadığı için ne kadar üzüldüğünü unutma. Çünkü belki de o kapı kapandığı için bugün başka bir pencereden bakabiliyorsun hayata. Kendi hatalarını da unutma. O gece nerede saçmaladığını, kime haksızlık ettiğini, nerede korkak davrandığını unutma ki, bu yeni gelen yılda daha cesur, daha adil, daha “sen” olabilesin.

Biliyorum, “geçmişi bırak, önüne bak” diyor herkes. Bence geçmiş bırakılacak bir şey değil, geçmiş “cebe atılacak” bir şey. Tecrübe dediğin şey, yediğin kazıkların toplamı değil mi zaten?

Şimdi önümüzde koca bir Ocak ayı var. Bembeyaz sayfa falan değil, bildiğin takvim yaprağı işte. Mucize bekleme o yapraktan. Mucize sensin.

Bu yılın son günlerinde, o İtalyan sözünü aklına kazı. Rahatla. Derin bir nefes al. Omuzlarındaki o gerginliği bir bırak. Geçti. O kötü günler, o uykusuzluklar, o stresler geçti. Bitti. Artık sana zarar veremezler. Ama unutmadın da. Artık daha tecrübelisin. Nerede “hayır” demen gerektiğini, nerede durman gerektiğini, kimin gözünün içine bakıp kime sırtını dönmen gerektiğini çok daha iyi biliyorsun.

O yüzden yeni yıla girerken “keşke”lerini değil, “iyi ki”lerini ve “bundan sonra asla”larını al yanına. Eski sen değilsin artık. Belki biraz daha yorgunsun ama kesinlikle daha akıllısın. Belki biraz çizildin, darbe aldın ama zırhın daha sağlam.

Kalk ayağa, silkelen. Her şey geçti, bitti. Ama sen hiçbirini unutmadın ve tam da bu yüzden, bu sefer çok daha güzel olacak.

Hadi bakalım, yolumuz açık olsun.

Gelecek yıl geçmiş yıllarınızdan daha bereketli, daha mutlu ve daha keyifli olsun.

“Bir Aralık Günlüğü” nü başlatan ve dahil eden Sinem Demirkan ayrıca teşekkür ederim…

Eğer içeriğimi beğendiyseniz ve daha fazlasını okumak isterseniz, web sitemi ziyaret etmeyi unutmayın: https://www.umutgulacti.com/

Sosyal medya hesaplarımı takip ederek güncel paylaşımlardan haberdar olabilirsiniz:

Twitter: https://x.com/umutgulacti369

Medium: https://medium.com/@umutgulactiofficial

Instagram: https://www.instagram.com/umutgulactiofficial/

TikTok: https://www.tiktok.com/@umutgulactiofficial

Pinterest: https://tr.pinterest.com/umutgulacti/

Substack: https://umutgulacti.substack.com/

Destekleriniz için çok değerli, teşekkür ederim!

Destek olmak için bana bir kahve ısmarlayabilirsiniz :) ve E-Posta Bültenime de üye olabilirsiniz…