Hayatımı sevmek için hep bir şeylerin değişmesini bekliyordum

Blog · 11 Eylül 2026 · Umut Gülaçtı

Bir ara, biri bana “Kendin için ne yapıyorsun?” diye sorsa verecek pek bir cevabım yoktu.

Günlerim boş geçmiyordu aslında. Yetiştirmem gereken işler, cevaplanacak mesajlar, halledilecek bir sürü şey vardı. Akşam olduğunda yorulmuş oluyordum ama o günün neresinde kendime zaman ayırdığımı pek hatırlamıyordum.

Sonra da neden böyle hissettiğimi düşünüyordum. Sanki hayat devam ediyor, ben de bir şekilde yetişmeye çalışıyordum. Ama bütün o koşturmanın içinde benim gerçekten istediğim şeylere pek sıra gelmiyordu.

Kendime hep aynı cümleyi kuruyordum: “Şu dönem bir geçsin.”

Hatta ‘Düzeleceğiz İnşallah be, şu olaylar bir bitsin’ viral sözünü espriyle tekrar ederdim. :)

Şu yoğunluk bitsin, biraz rahatlayayım, kafamı toparlayayım… O zaman yürüyüşe çıkarım. O zaman kendime daha iyi bakarım. Bla bla bitmez liste…

Nedense gelecekteki benim hem daha çok zamanı hem daha çok enerjisi olacağına inanıyordum. Üstelik onun canı da her şeyi yapmak isteyecekti.

Şimdiki ben ise bekliyordu.

Bir noktada şunu fark ettim: Ben kendime ayıracağım zamanı, diğer her şeyden artacak sanıyordum. Günün bütün işleri bitecek, herkesin ihtiyacı karşılanacak, kafamda hiçbir mesele kalmayacak ve sonunda sıra bana gelecekti.

Tabii pek öyle olmuyordu.

Hayatımı sevmek için hep bir şeylerin değişmesini bekliyordum

İnsanın bunu fark etmesiyle bütün hayatını değiştirmesi aynı şey değil. Benimki de büyük bir karar anı olmadı. Bir sabah erkenden kalkıp kendime kusursuz bir düzen kurmadım.

Daha küçük şeylerle başladım.

Bir akşam, elim yine telefona giderken bir süredir okumak istediğim kitabı açtım mesela. Uzun uzun da okumadım. Birkaç sayfa. Ama yatarken, akşamın tamamını nasıl geçtiğini anlamadan tüketmemiş olmak iyi geldi.

Başka bir gün kısa bir yürüyüşe çıktım. Aklımdaki her şey çözülmedi. Eve döndüğümde işlerim yine duruyordu. Yine de hava almak, biraz hareket etmek, aynı düşünceleri bu kez başka sokaklardan geçerek düşünmek iyi gelmişti.

Evde sürekli gözüme takılan bir köşeyi düzenledim. Erteleyip durduğum küçük bir işi bitirdim. Merak ettiğim bir konuya zaman ayırdım. Bir şeyi öğrenirken hemen iyi olmak zorunda olmadığımı kendime hatırlattım.

Dışarıdan bakınca anlatılacak pek bir şey yoktu belki.

Ama ben günümün içinde kendimi biraz daha fazla görmeye başlamıştım.

“Kendine yatırım yapmak” lafı eskiden bana biraz yorucu gelirdi. Aklıma kurslar, sertifikalar, hedefler, daha verimli geçirilmesi gereken saatler geliyordu. Zaten bir sürü şeye yetişmeye çalışırken, kendimle ilgilenmeyi de yapılacaklar listesine eklemek istemiyordum.

Şimdi o sözün içinde daha gündelik şeyler de görüyorum.

Uykum geldiğinde kendimi biraz daha ekrana bakmaya zorlamamak mesela. Kendime düzgün bir yemek hazırlamak. Sırf hoşuma gidiyor diye bir şeyle uğraşmak. Bir pazar gününü tamamen boş bırakabilmek.

Bazen de uzun zamandır istediğim bir şey için gerçekten emek vermek. İlk denemede beceremediğimde hemen vazgeçmemek. Kendi isteğimi, başkasının talebi kadar ciddiye almak.

Galiba en çok bunu öğreniyorum.

Çünkü başkalarına verdiğim sözleri tutmak için gösterdiğim özeni, kendime verdiğim sözlere her zaman göstermiyordum. Biri benden bir şey istediğinde programımda yer açabiliyordum. Ama benim yapmak istediğim bir şey kolayca ertelenebiliyordu.

Nasıl olsa sonra yapardım.

O “sonra”ların biriktiğini görmek biraz üzücüydü. Yine de işe yaradı. Her şeyi aynı anda değiştiremeyeceğimi kabul edip, bugün neye yer açabileceğime bakmaya başladım.

Hâlâ hiçbir şey yapmak istemediğim günler oluyor. Kurduğum düzen bazen bozuluyor. Kendime iyi geleceğini bildiğim şeyleri ertelediğim de oluyor.

Ama artık bunu bütün çabam boşa gitmiş gibi yaşamamaya çalışıyorum. Birkaç gün okuyamadıysam kitabı yeniden açabilirim. Uzun zamandır yürüyüşe çıkmadıysam bugün kısa bir tur atabilirim. Yeniden başlamak için pazartesiyi ya da hayatımın sakinleşmesini beklemem gerekmiyor.

Zamanla hayatımdan biraz daha fazla keyif almaya başladığımı fark ettim.

Bunun sebebi her istediğimin olması değildi. Hâlâ istediğim, eksikliğini hissettiğim, değiştirmeye çalıştığım şeyler vardı. Ama yaşadığım günlerin içinde benim seçtiğim şeyler de çoğalıyordu.

Akşam olmasını beklediğim bir uğraşım vardı. Eve geldiğimde oturmayı sevdiğim bir köşem vardı. Biraz ilerlediğimi hissedebildiğim bir hedefim vardı.

Bunlar bütün sorunları çözmüyordu. Yine de günümün nasıl geçtiğini etkiliyordu. Zor bir haftanın içinde bile “Şu kısmı güzeldi” diyebileceğim anlar bırakıyordu.

Sanırım hayatıma böyle böyle yakınlaştım.

Eskiden hayatımı sevdiğimde kendime daha iyi bakacağımı düşünüyordum. İçimden gelmesini, hevesimin olmasını, biraz daha iyi hissetmeyi bekliyordum.

Bazen istek, bir şey yapmaya başladıktan sonra geliyormuş.

Bunu fark edince kendime sorduğum soru da değişti. “Hayatım ne zaman istediğim gibi olacak?” sorusunun yanında, daha küçük ve cevaplayabileceğim bir soru belirdi:

“Bugün kendim için neye yer açabilirim?”

Her gün büyük bir cevabım yok. Bazen yalnızca yemeğimi acele etmeden yemek. Bazen bir arkadaşımı aramak. Bazen yarım kalan bir işe dönmek. Bazen de gerçekten dinlenmek.

Hayatımın hâlâ uğraşmam gereken tarafları var. Fakat artık yaşamak istediğim hayatı hep ileride bir yerde düşünmüyorum.

Bir kısmını bugün, elimde olanlarla kurabiliyorum.

Ve akşam olduğunda, kendime ayırdığım o küçük zamanı hatırlamak hoşuma gidiyor. “İyi ki yapmışım” diyorum.

Ertesi gün kendime yeniden yer açmamı sağlayan da biraz bu.

“Selam, buraya kadar okuduysan senden bir ricam var. Sen de benzer duygular içinde olabilirsin, belki yaşıyorsun ya da bu tarz duyguları çoktan rafa kaldırdın, hallettin…

Yorumlarda fikrini belirtir misin; sence böyle yazılar seni sana hatırlatıyor mu? Daha fazla yazmalı mıyım ?”

Eğer Rüya Ehli’nin dünyasına adım atmak, bu yolculukta bana eşlik etmek isterseniz aşağıdaki linkten kitabıma ulaşabilirsiniz.

[kitapyurdu.com]

[bkmkitap.com]

[cirakitap.com]