Kendi yolunda yorulmak, başkalarının yolunda kaybolmaktan her zaman daha güzeldir.

Blog · 18 Mayıs 2026 · Umut Gülaçtı

Güncellendi: 05 Eylül 2026

Bazen bir cümle tam kalbinin ortasına oturur, değil mi?

“Kendi yolunda yorulmak, başkalarının yolunda kaybolmaktan her zaman daha güzeldir.”

Fotoğraf: Božo Gunjajević: https://www.pexels.com/tr-tr/fotograf/35061233/

Tam şu an o cümlenin içinde yaşıyor gibiyim. Saatin kaç olduğunu, zamanın nasıl aktığını fark etmiyorum bile.

—- Daim olsun 🙂

Şunu çok net gördüm artık: İnsan kendi seçtiği, içten gelen, ona nefes aldıran bir yolda yürürken tükenmiyor. Ne kadar ağır adımlar atsa da. Çünkü o yolda harcanan her emek, zihinle ve ruhla derin bir anlaşma yapıyor. O yorgunluk bile başka türlü; içinde bir sükûnet taşıyor, bir anlam sıcaklığı.

— -Ah, bir de şu faturalar olmasa tabii. 🙂

Ama bir de başkalarının haritasıyla çıktığımız yollar var. Onlara “olur” denilsin, o beklentiler karşılansın diye. Belki aksaklık yok, belki düzgün ilerliyorsun bile. Ama bir bakıyorsun; bedenin yerde, ayaktayken ruhun çoktan ortalıkta yok. Dışarının gürültüsüne kulak verip içerinin sesini bastırdığında geriye kalan şey, serin bir boşluk ve ağır bir “Peki ya ben?” sorusu oluyor.

—- Yine unuttum kendimi. 🙂

Aklıma bir replik takılıyor, sanırım Behzat Ç.’den:

“Doğru yolda beklemektense, yanlış yolda ilerlemek daha iyidir.”

Öyle midir, okuyan? Bazen öyledir, bazen değildir.

—- İstisnalar hangi günler dahildir, hangi günler değildir.

Aile büyüklerimiz huzurlu bir ortamı nasıl da birden yangın yerine çeviriyor.

—-Sahi, onlar biz küçükken huzursuzluk çıkarmayı nereden öğrenmişti?

Yitirilmiş, görülmemiş bir neslin 90'ların bir ferdi olarak: Sabah sokağa çıkar, akşam ezanında girer; yazları bu süre daha da uzardı. Geceleri korkunç hikâyeler anlatan abileri dinler, kola çekirdek çitlerdik. Dışarıdaki o huzur, iç sesimizi duymamızı gereksiz kılıyordu zaten. Kolayla çekirdeği denk getirmek en büyük kıymetti; bir de hikayeleri dinlemek. Annemin balkona çıkıp seslenmemesini dilemek. Ne kadar güzel dertlermiş. İç sesi duyma ihtiyacı yok, var olma cesaretinin sancıları yok. Velhasıl, “Başkasının yolunda mı yürüyorsun, yoksa kendi yolunda mı?” diye düşünmediğin dönemler diyorum.

—-Off, dağıtma konuyu.

İşte bu yüzden diyorum: Kendi iç sesini duyabilmek, bu hayatın en kıymetli armağanı. Keşke insan bunu yolun başında öğrenebilse. Kimliğini yitirmeden kendi rotasını çizebilmek, herkese erken nasip olsun.

—- Dinim Sübhaneke Amin

Eğer Rüya Ehli’nin dünyasına adım atmak, bu yolculukta bana eşlik etmek isterseniz aşağıdaki linkten kitabıma ulaşabilirsiniz.

[kitapyurdu.com]

[bkmkitap.com]

[cirakitap.com]